Brak wyobraźni a początki

Jest tyle rzeczy, które mnie przerastają. Właściwie ten krąg chyba ciągle się powiększa.

Gdy się czegoś uczymy - życia, ludzi, języka - z początku stawiamy, jak nam się wydaje, największe kroki. Potem coraz mniejsze i mniejsze, aż w końcu poruszamy się bardzo pomału. W rzeczywistości jednak jest tak, że im dalej na danej ścieżce się znajdujemy, tym wyraźniej widzimy, jak wielki dystans przed nami, droga zaczyna się dłużyć i ciągnąć w nieskończoność. (W istocie, prawdopodobnie żadna z dróg się nie kończy). W ten właśnie sposób:

1. mając lat kilkanaście, ale bardziej 12 niż 16, naczytawszy się kilku pierwszych książek o życiu oraz kilkunastu czasopism o niby-życiu, byłam w stanie wygłosić całkiem sensowną, jak się podówczas zdawało, opinię na dowolny omawiany wśród moich rówieśników temat;
2. mając kilkanaście lat, nie ma znaczenia czy 12, czy 16, po przeczytaniu ładnej liczby książek o mniej lub bardziej życiowym życiu, po odnalezieniu jakichś tam przygodnych pasji, określeniu ulubionego gatunku muzyki, preferowanego wykonawcy, pisarza, poety, koloru, miesiąca, pory roku, długości spódnicy, a także wykorzystując różne testy psychologiczne, trochę astrologii, trochę typowych, banalnych rozróżnień - potrafiłam w miarę pewnym tonem określić, kim jestem;
3. całkiem niedawno osiągnąwszy pierwszy poziom znajomości obcego języka, byłam przekonana, że dogadam się z ludźmi. 

W każdym z tych początków cechował mnie jednak bezgraniczny brak wyobraźni. Nie twierdzę, że jestem teraz w zaawansowanym studium któregokolwiek z powyższych życiowych zadań, jednak początek początków już za mną. Jeśli ma się nieustające poczucie, że tak naprawdę nic nie wiadomo, że nic nie jest jasne, nic się nie da powiedzieć, a wszystko, czego było się dotąd pewnym, jest już tak daleko, że nawet nie da się tych podstaw pewności przytoczyć z pamięci - to już chyba nie jest początek.

Z drugiej strony - by nie było tak wewnętrznie niesprzecznie - jest masa kwestii, zagadnień, problemów, które ledwo napoczęłam i jestem w powijakach, a i tak ogarnia mnie brak wyobraźni. Na przykład zupełnie nie potrafię sobie wyobrazić, jak to było w starożytności. Codzienność Mezopotamii czy nasze życie w epoce kamienia to dla mnie jedna wielka biała plama.